WRACAM

Sześć godzin drogi. Pięć dni bez domu.

Wszystko to zwija się w jedno pytanie:

czy zdąży ją uścisnąć, zanim zaśnie.

Korek. Wypadek. Tankowanie, które się dłuży.

Każda minuta jest jak coś, co mu zabierają z rąk.

Dorosły mężczyzna — wraca przez pół kraju —

i cały ten dzień pochyla się teraz

ku trzydziestu sekundom przy małym łóżku.

W końcu próg. Klucz.

W oknie pali się światło, którego nikt nie zgasił.

Ktoś nie zasnął. Ktoś czekał.

I on, który tak gnał, żeby zdążyć —

nie wie jeszcze, że sam jest tak wyczekiwany.